معده انسان تنها زیستگاه شناخته شده هلیکوباکترپیلوری (H.pylori) است، با این وجود دانشمندان توانسته اند با به کارگیری روشهای ملکولی، وجود باکتری را در آب و حفره دهانی انسان به اثبات برسانند. بر این اساس راههای انتقال هلیکوباکترپیلوری، مدفوعی - دهانی یا دهانی - دهانی ذکر می شوند. در این بررسی مخمر به عنوان یک عامل برای انتقال هلیکوباکترپیلوری مطرح شده است. به دنبال مشاهده میکروسکوپی اجسام متحرک شبه باکتری درون واکونول مخمر و عدم کشت پذیری این اجسام، از روش PCR برای بررسی طبیعت باکتریایی و هویت آنها استفاده شد و پرایمرهای اختصاصی برای هدف قرار دادن ژنهای S rDNA16 و cagA مربوط به H.pylori طراحی شدند. مواد و روشها: 18 مخمر دهانی از 18 بیمار مبتلا به بیماریهای گوارشی مختلف جدا شدند. مطالعات میکروسکوپی برای مشاهده اجسام شبه باکتری درون واکوئول مخمرها انجام شد. استخراج DNA با روش فنل - کلروفرم صورت گرفت. شرایط PCR، 33 سیکل و درجات حرارت annealing، 0C63 برای S rDNA16 و C051 و C52 0برای ژن cagA، که در دو مرحله هدف قرار داده شد، تعیین شدند. DNAهای استخراج شده از H.pylori و S. cerevisiac که به عنوان شاهد استفاده شدند. به منظور تعیین ترادف نوکلئوتیدی، محصولات PCR ژنهای ذکر شده از یک مخمر دهانی و H.pylori در پلاسمیدهای pCAP و سپس در پلاسمید pSK+ کلون شدند. نتایج: مشاهدات میکروسکوپی نشان داد که اجسام متحرک شبه باکتری درون واکوئول تمام مخمرهای دهانی وجود دارند. اندازه محصول PCR ژن S rDNA16 به دست آمده از 18 مخمر دهانی با اندازه همان محصول از H.pylori شاهد یکسان بود. از 18 مخمر، 15 مخمر (83%) واجد ژن cagA مشابه H.pylori شاهد بودند. ژن cagA از 3 مخمر دهانی و S. cerevisiae به دست نیامد. ترادف نوکلئوتیدی ژنهای S rDNA16 و cagA به دست آمده از یک مخمر دهانی دارای 98% هومولوژی با ژنهای مربوط به H.pylori بود. نتیجه گیری: شناسایی ژنهای S rDNA16 و cagA در مخمر نشان می دهد که اجسام متحرک شبه باکتری، H.pylori می باشند. به نظر می رسد مخمرها که در طبیعت و سطوح مخاطی بدن انسان به وفور یافت می شوند، می توانند مخازن H.pylori در خارج از معده انسان باشند و باکتری را به معده انسان انتقال دهند. گوارش، 1383، سال نهم، 60-154

رنگدانه های کاروتنوئیدی از جمله مهمترین و فراوانترین رنگدانه های موجود در طبیعت می باشند، اما در طبیعت تنها گیاهان و میکروارگانیسم ها توانایی تولید این ترکیبات را دارند. این ترکیبات به دلیل خواص رنگدهی مناسب و پایداری نسبی آنها و همچنین به علت برخورداری از خواص آنتی اکسیدانی کاربردهای متعددی در صنایع مختلف ازجمله صنعت غذا پیدا نموده اند. این ترکیبات به عنوان مهمترین پیش سازهای ویتامین A در بدن محسوب می شوند که حضور آنها را در مواد غذایی مورد مصرف، ضروری به نظر می رساند. یکی از مهمترین میکروارگانیزم هایی که تولید کننده ترکیبات کاروتنوئیدی به خصوص بتاکاروتن می باشد، مخمر Rhodoorula است. اکثر گونه های این مخمر توانایی تولید ترکیبات کاروتنوئیدی را در حد قابل ملاحظه ای دارند. این مخمر پراکندگی فراوانی در طبیعت داشته و عامل فساد مواد غذایی می باشد. به منظور جداسازی مخمر Rhodotorula مواد غذایی و محیط های مختلفی مورد بررسی قرار گرفت که در نهایت این مخمر از لیموترش فاسد شده جدا گردید که بعد از انجام آزمایشات شناسایی به عنوان(Rhodotorula muciliginosa (rubra شناسایی شد. در ادامه توانای تولید کاروتنوئیدها و به خصوص بتاکاروتن در این گونه بومی با سایر گونه های به دست آمده از مراکز کلکسیون کشورهای آمریکا و چین مقایسه گردید و مشخص گردید گونه Rh.glutinis(C499)با توانایی تولید 447 میکروگرم بر گرم وزن خشک توده سلولی بتاکاروتن در جایگاه اول و گونه بومی (Rh.Muciliginosa) با 285 میگروگرم بر وزن خشک توده سلولی در مقام بعدی از لحاظ تولید بتاکاروتن قرار دارند.

واکنش های پروتئین – پروتئین برای بیشتر فرآیندهای سلولی از جمله همانندسازی DNA، رونویسی، پردازش، ترجمه، ترشح، کنترل چرخه سلولی، متابولیسم، تشکیل ساختارهای سلولی و کمپلکس های آنزیمی ضروری است. به علاوه امروزه یکی از برنامه های اصلی زیست شناسان تفسیر داده های مربوط به توالی ژنوم است که برای موجودات زنده زیادی تعیین شده است. به خصوص تلاش ها روی ارزیابی عملکرد بیشتر ژن های ناشناخته و پروتئین هایی که آنها رمز می کنند، متمرکز شده است. چون واکنش پروتئین – پروتئین برای همه فرآیندهای سلولی اساسی است، اغلب ممکن است عمل یک پروتئین ناشناخته بوسیله تعیین پروتئین هایی که با آن واکنش می دهند شناسایی شود. سیستم دوگانه سیستمی است که واکنش بین دو پروتئین را بوسیله ساخت مجدد یک عامل رونویسی فعال در شرایط in vivo تعیین می کند. بیشتر عوامل رونویسی یوکاریوتی دامنه های عملکردی فعال کننده رونویسی و اتصال به DNA دارند که مجزا و قابل جدا کردن می باشد. فعال کردن رونویسی می تواند به وسیله بیان مستقل دو زنجیره به صورت ترکیبات کیمری با پروتئین هایی که با همدیگر در in vivo واکنش می دهند صورت گیرد. یک کیمر دارای زنجیره اتصال به DNA ترکیب شده با اولین پروتئین مورد نظر (DB-X یا طعمه ) و دیگری یک زنجیره فعال کننده ترکیب شده با پروتئین دوم (AD-Y یا صید یا پروتئین هدف ) است. واکنش بین DB-X و AD-Y منجر به ساخت عامل رونویسی و در نهایت فعال شدن ژن گزارشگر وارد شده به کروموزوم می گردد. وقتی یک مارکر قابل انتخاب مثل ژن HIS3 به عنوان ژن گزارشگر استفاده شود فعالیت رونویسی وابسته به دوگانه می تواند به وسیله رشد سلولها روی پلیت فاقد هیستیدین مشخص شود. امروزه سیستم دوگانه به عنوان یک ابزار مناسب برای تعیین نقشه واکنش های پروتئینی سلول مد نظر قرار گرفته است. این نقشه ممکن است شامل واکنش های پروتئینی باشد که در طول زندگی یک موجود زنده روی می دهد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

تحقیق حاضر با هدف تعیین اثرات جیره حاوی مخمر اتولیزشده بر عملکرد ایمنی ذاتی، آنزیم های متابولیکی کبد، رشد و بازماندگی ماهی زبرا انجام شد.تعداد 480 قطعه ماهی زبرا به صورت تصادفی در آکواریوم هایی با حجم آب 40 لیتر به مدت 60 روز با سطوح مختلف مخمر اتولیزشده در جیره غذایی پایه شامل 1، 2 و 5 درصد جیره به همراه یک گروه شاهد (سه تکرار) به میزان 5 درصد وزن بدن مورد تغذیه قرار گرفتند. در پایان دوره، برای بررسی بازماندگی و عملکرد رشد زیست سنجی از تمام ماهیان صورت گرفت. برای سنجش برخی از شاخص های ایمنی ذاتی سرم مانند ایمونوگلوبولین کل، پروتئین کل، آلبومین و بررسی آنزیم های متابولیکی کبد (آلکالین فسفاتاز، آلانین آمینوترنسفراز، آسپارتات آمینوترنسفراز) از ماهیان به منظور تهیه سرم بطور تصادفی نمونه برداری صوررت گرفت (5 قطعه از هر تکرار). داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS از طریق آنالیز واریانس یکطرفه مورد تجزیه و تجلیل قرار گرفتند. یافته های حاصل نشان داد که تغذیه ماهیان زبرا با سطوح متفاوت مخمراتولیزشده تاثیر معناداری در عملکرد رشد، درصد بازماندگی و آنزیم های کبدی گروه های تیمار در مقایسه با گروه شاهد نداشت (05/0p). به طور کلی، نتایج نشان داد که استفاده از مخمراتولیزشده علی رغم اثر روی رشد، آنزیم های کبدی و بازماندگی، توانست سبب بهبود شاخص های ایمنی ذاتی در ماهی زبرا شود و بهترین سطح پیشنهادی در تحقیق حاضر، میزان 5 درصد جیره مخمر اتولیزشده معرفی گردد.

امروزه به دلیل سوء مصرف آنتی بیوتیک ها، پیدایش میکروارگانیسم های بیماری زای مقاوم به آنتی بیوتیک ها تهدید جدی برای سلامت طیور تلقی می شود. از این رو کاهش مصرف آنتی بیوتیک ها و استفاده از جایگزین های آنتی بیوتیک یکی از راهکارهای اصلی جهت مبارزه با مقاومت آنتی بیوتیکی به شمار می آید. در این میان، پری بیوتیک های بر پایه مخمر به عنوان یکی از بهترین جایگزین های آنتی بیوتیک ها مطرح شده است. از مهم ترین پری بیوتیک های بر پایه مخمر می توان به مخمر هیدرولیز شده، مخمر نیمه هیدرولیز شده، مخمر غیر فعال، دیواره سولی مخمر، عصاره مخمر و مخمر اتولیز شده اشاره کرد. پری بیوتیک های بر پایه مخمر حاوی ترکیبات فراسودمندی نظیر ویتامین های گروه B، بتا کاروتن، ارگسترول، اسکوربیک اسید، پلی آمین ها، مایکوسین ها، آنزیم ها، بتاگلوکان ها و مانان الیگوساکاریدها هستند که بسته به روش تولید و فرآوری مقادیر این ترکیبات در محصول نهایی متفاوت خواهد بود. پری بیوتیک های بر پایه مخمر در مقابل شرایط اسیدی و قلیایی دستگاه گوارش مقاوم بوده، و از طریق غیر فعال کردن میکروارگانیسم های بیماری زا، بهبود سیستم ایمنی، تحریک رشد پروبیوتیک ها، کمک به استقرار فلور میکروبی مفید در دستگاه گوارش، تحریک تولید اسیدهای چرب فرار، کاهش اسیدیته روده، بهبود رشد و تمایز پرزهای روده، تحریک تولید آنزیم ها، افزایش تولید پپتیدهای ضد میکروبی راندمان تولید را در طیور بهبود می بخشند. پری بیوتیک ها همچنین تأثیر بسزایی در کاهش ضریب تبدیل و کاهش تلفات ایفا می کنند.

-D زایلیتول یک الکل قندی پنج کربنه با قدرت شیرین کنندگی بالا است و با توجه به خصوصیات فیزیکوشیمیایی و تکنولوژیکی که این الکل قندی دارد، در صنایع شیمیایی، غذایی و دارویی بسیار ارزشمند می باشد. تولید شیمیایی زایلیتول در شرایط فشار و دمای بالا انجام می شود و نیاز به کاتالیست های گرانقیمت به منظور خالص سازی سوبسترا دارد. با در نظر گرفتن معایب روش شیمیایی، تولید بیوتکنولوژیکی زایلیتول با استفاده از میکروارگانیسم ها نیاز به این مراحل گرانقیمت ندارد و بسیار اختصاصی است و با توجه به انرژی کمتری که نیاز دارد به طور وسیعی به عنوان یک روش جایگزین روش شیمیایی مورد مطالعه قرار گرفته است. اطلاعات نشان می دهد در میان میکروارگانیسم ها، مخمرها بهترین تولیدکننده می باشند. در این بررسی این شیرین کننده ارزشمند توسط مخمر کاندیدا که از برگ تربچه جداسازی گردید، تولید شد. این مخمر بر اساس خصوصیات مورفولوژیک و نیز ویژگی های بیوشیمیایی شناسایی گردید. زایلیتول تولید شده توسط مخمر کاندیدای جداسازی شده، با روش آنالیزی کروماتوگرافی لایه نازک و با استفاده از کیت خریداری شده از شرکت مگازایم ایرلند و نیز روش رنگ سنجی مورد مطالعه کیفی و کمی قرار گرفت. این سویه مخمری بعد از 96 ساعت در محیط حاوی 40 گرم بر لیتر زایلوز، 17.14 گرم بر لیتر زایلیتول تولید کرد.